นวนิยายหญิงรักหญิง : เราเคยพบกันในความรัก 4

“จะนอกใจเค้าเหรอตัวเล็ก เจอคนสวยกว่าแล้วทำกันแบบนี้เหรอ” เบญญายังล้อเล่นไม่เลิก

จนเธออดไม่ได้ที่จะฟาดเพียะเข้าให้ และเบญญาก็ร้องโอดโอยเสียงดังกว่าปกติ

“บ้านะเบญเนี่ย” เหมือนมาสส่ายหน้าอย่างอ่อนใจนิสัยเด็กๆ ของคนรัก

“แต่เค้าก็บ้ารักตัวเองนะ” มุกเลี่ยนๆ ของเบญญาตามมาอย่างที่คิด แต่ก็นั่นแหละ มันทำให้เธอยิ้มได้เสมอ

เธอชอบด้านแบบนี้ของเบญญา ความเอาจริงเอาจังผสมผสมผสานกับอารมณ์ขันคือสิ่งที่เธอชอบและหลงรักในตัวเบญญา

ด้วยว่าเหมือนมาสไม่มีด้านนี้ในตัวเองสักเท่าไร หรือหากจะมีเธอก็ไม่มีความสามารถในการแสดงมันออกมา

เช่นเดียวกับอารมณ์อื่น คล้ายกับว่ายังมีอีกส่วนถูกขังอยู่ลึกๆ ในใจเธอ ที่เหมือนมาสนำออกมาไม่ได้อย่างที่ต้องการ ความรักที่เธอมีต่อเบญญาเป็นแบบนั้น มันอบอุ่นปลอดภัยดีอยู่ตรงนี้

แต่บางเวลาเธอนึกปรารถนาให้เบญญาขุดลึกเข้าไปถึงส่วนที่ขังไว้ข้างใน ก็คงจะดีไม่น้อย

เหมือนมาสหยิบเม็ดข้าวออกจากข้างแก้มของเบญญา มองยัยตัวโตอย่างนึกเอ็นดู

“แล้ววันนี้เป็นไงคะ ที่บ้าน” ถามพลางตักกับข้าวใส่จานให้คนรัก นี่คือสิ่งเล็กน้อยๆ ที่เหมือนมาสใช้แสดงออกในความรักแบบของเธอ

“ก็เหมือนเดิม” คนพูดยักไหล่ ด้วยท่าทางเบื่อๆ และเหมือนมาสก็ได้แต่ยื่นมือเข้าไปจับมือหล่อนไว้

เบญญามีพี่น้องหลายคน รวมหล่อนด้วยก็เป็น 5 คน แม่ทำงานหาเลี้ยงลูกๆ เป็นหลัก ขณะพ่อดูจะไม่เป็นโล้เป็นพายอะไรนัก แถมกำลังทำท่าจะมีภรรยาน้อยที่กำลังกลายมาเป็นปัญหาใหญ่ในครอบครัวหล่อนขณะนี้

ค่อยยังชั่วที่แม่หล่อนทำงานรัฐวิสาหกิจที่มีสวัสดิการดี แต่มันก็ยังไม่พอสำหรับครอบครัวที่มีจำนวนสมาชิกขนาดนั้น

พี่ๆ น้องๆ ของหล่อนเรียนหนังสือกันอย่างกระท่อนกระแท่น มีเบญญาคนเดียวกระมังที่จบและได้ทำงานเป็นเรื่องเป็นราวกว่าคนอื่น

และนั่นก็หมายความว่าหล่อนต้องรับภาระทางบ้านมากกว่าพี่น้องคนอื่นๆ ด้วยเช่นกัน

แล้วภาระนั้นก็เชื่อมโยงมาถึงเหมือนมาสในฐานะคนรักของเบญญาอีกต่อหนึ่ง

เธอไม่มีปัญหาอยู่แล้ว เหมือนมาสไม่มีภาระทางหนี้สินใดๆ ค่าใช้จ่ายส่วนตัวของเธอก็ไม่ค่อยมี มันไม่ใช่ว่าเธอเป็นพวกชื่นชอบวิถีพอเพียง หรือประหยัดอะไรนั่นหรอก เพียงแต่เหมือนมาสไม่รู้จะเอาไปใช้อะไร นอกจากเก็บไว้เป็นทุนสำรองของสำนักพิมพ์ก็เท่านั้น
การจดทะเบียนการค้าของเหมือนมาส ผ่านไปด้วยดีไม่มีปัญหาขัดข้องอย่างที่เคยนึกไว้ และนั่นก็เป็นเรื่องดี เธอจะได้ส่งไฟล์งานเข้าโรงพิมพ์เสียที งานค้างไม่ได้พิมพ์มาหลายเดือนแล้ว

เหมือนมาสกลับเข้าบ้านตอนบ่าย เฟื่องฟ้าไม่ได้มาทำความสะอาด เธอโทรบอกหล่อนแต่เช้าว่าวันนี้จะออกไปข้างนอก พรุ่งนี้ถึงค่อยมา

บ้านเงียบเหมือนเช่นเคย ผู้คนแถวละแวกบ้านเธอต่างพากันไปทำงาน มีไม่กี่บ้านที่มีคนอยู่

อาจเพราะว่ามันเป็นทาวน์เฮ้าส์กลางเมืองไม่ถึง 20 หลังก็ได้ จึงไม่มีผู้คนและรถราพลุกพล่านนัก ถนนสายเล็กๆ ที่ตัดขวางเชื่อมระหว่างถนนสายหลักสองสาย จึงยังร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ใหญ่ริมทาง ซึ่งรายรอบไปด้วยสถานที่ราชการของทหารเป็นหลัก

เธอชอบที่นี่ ค่าที่มันไปไหนมาไหนสะดวก และยังสงบร่มรื่น เหมือนไม่ได้อยู่กลางกรุง แต่น่าจะเป็นต่างจังหวัดมากกว่า

บ่ายแล้ว อากาศภายนอกร้อนจัด แต่เมื่อเปิดประตูเข้าบ้าน ก็เย็นสบายจนเธอไม่จำเป็นต้องเปิดเครื่องปรับอากาศ

เหมือนมาสถอดรองเท้า เก็บเข้าตู้ วางกระเป๋าเอกสารที่โซฟา เดินไปรินน้ำให้ตัวเองในครัว ไม่ลืมเสียบปลั๊กกระติ๊กน้ำร้อนเพื่อชงกาแฟ ก่อนจะเดินกลับมาเปิดคอมพ์ฯ เธอจะต้องส่งไฟล์งานวันนี้ หนังสือจะได้ออกมาทันกำหนดที่ลูกค้าสั่งจอง

จิบกาแฟ และทยอยส่งงานจนเสร็จ ถึงลุกไปหาอะไรใส่ท้องบ้าง ตั้งแต่เช้าเธอทานข้าวไปหน่อยเดียวเอง

เธอชอบจัง การนั่งทำงานอยู่บ้าน มันคือความใฝ่ฝันของเธอ ขณะคนจัดหน้าอยู่อีกจังหวัด คนตรวจคำผิดอยู่อีกจังหวัด โรงพิมพ์ก็อยู่อีกแห่ง แต่อินเตอร์เน็ตสามารถย่นระยะทุกอย่างได้อย่างน่าทึ่ง

สักพักใหญ่ๆ เธอถึงค่อยโทรกลับไปที่โรงพิมพ์ เพื่อเช็กว่าทางนั้นได้รับไฟล์งานครบถ้วนสมบูรณ์ดีแล้วใช่ไหม หลังจากนั้น เธอก็แค่รอให้เขามาส่งเล่มตัวอย่าง ก่อนจะสั่งพิมพ์

สะดวกและง่ายด่ายเหลือเกินสำหรับเธอ

“สวัสดีค่ะขอสาย…” เธอติดต่อกับเจ้าของชื่อที่จะต้องดีลงานด้วย ที่ได้คุยกันไว้บ้างแล้วในช่วงก่อน

“คุณเหมือนมาสหรือคะ ได้รับไฟล์งานแล้วค่ะ แต่…” เสียงหญิงสาวที่ตอบมาฟังอึกอัก

“ทำไมคะ ได้ไฟล์ไม่ครบรึยังไง” เหมือนมาสถามไปตามปกติ แม้จะอดแปลกใจในน้ำเสียงคนพูดไม่ได้

“ครบค่ะ เรียบร้อยดี แต่ว่า…” หล่อนยังอ้ำๆ อึ้งๆ เหมือนเดิม จนเหมือนมาสต้องรีบถามด้วยความแปลกใจ

“ทำไมคะ มีอะไร” เธองงๆ กับท่าทีของฝ่ายนั้น

“คืออย่างนี้ค่ะ ทางเราคงไม่สามารถรับพิมพ์งานของคุณเหมือนมาสได้ ต้องขอโทษจริงๆ ค่ะ” และนั่นก็ทำให้เหมือนมาสงงหนักกว่าเดิม

“เอ๊ะ ทำไมคะ”

“คือมันเป็นเรื่องหญิงรักหญิง ทางโรงพิมพ์เราไม่รับพิมพ์งานแนวนี้ค่ะ ขอโทษด้วยจริงๆ นะคะ” น้ำเสียงที่พูดบอกว่าอึดอัดไม่น้อย

“อ้าวทำไมละคะ” เธอถามอย่างไม่ค่อยสบอารมณ์นัก ทำไมกัน หญิงรักหญิงมันแย่ขนาดนั้นเลยหรือ

“ก็…เอ่อ…พอดีว่าเราเป็นโรงพิมพ์เก่าแก่ และไม่มีนโยบายรับพิมพ์งานแนวนี้ค่ะ” หล่อนตอบมา และเหมือนมาสก็อยากจะกรี๊ด ให้ตายเถอะ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะเจออะไรแบบนี้

“โอเคค่ะ โอเคๆๆๆ” เธอพูดออกไปแค่นั้นแล้วก็วางสายในทันที เธอพูดอะไรไม่ออก

มันช่างรู้สึกแย่ อย่างที่เธอไม่เคยรู้สึกมาก่อน มันคล้ายกับตัวตนของเธอถูกดูถูกเหยียดหยามยังไงชอบกล ซึ่งไม่คิดว่าจะต้องมาเจอ

เคยอ่านเรื่องราวของหญิงรักหญิงมากมายที่ถูกด่าว่า ถูกครอบครัวกดดัน ถูกที่ทำงานเลิกจ้าง หรือแม้กระทั่งถูกฆ่า

เธอแค่ไม่คิดว่าจะมาเจอกับตัวเอง

มันมีด้วยหรือโรงพิมพ์ที่ปฎิเสธที่จะพิมพ์นิยายแนวนี้ ไม่อยากจะเชื่อ นิยายที่เธอพิมพ์มันไม่เห็นจะแตกต่างจากนิยายรักชายหญิงแบบที่โรงพิมพ์นี้ผลิตออกมาสักหน่อย ต่างก็แค่ตัวละครเป็นหญิงกับหญิงเท่านั้นเองนะ

เหมือนมาสพยายามใจเย็น หาทางแก้ปัญหา ยังไงดี หรือจะต้องกลับไปพิมพ์ที่เดิม แต่ที่นั่นงานออกมาแย่มาก แถมราคายังแพงกว่า

ส่วนอีกโรงพิมพ์ที่เธอเคยลองติดต่อพร้อมๆ กับที่นี่ เผื่อไว้หากมีปัญหา แต่ทางนั้นก็ไม่เคยตอบกลับมา เธอเคนติดต่อกลับไป แต่ก็ไม่ได้เรื่องได้ราว จากคนนั้นโยนไปคนนี้ กระทั่งเหมือนมาสอ่อนใจที่จะทำงานด้วย

มานึกตอนนี้ เธอพอจะเดาออกแล้วว่าทำไมอีกโรงพิมพ์นั่นเหมือนไม่สนใจจะรับพิมพ์งานของเธอเลย ใช่สินะ เพราะมันเป็นนิยายแนวนี้นี่เอง เพิ่งจะเข้าใจจริงๆ

ให้ตายเถอะ เธอจะทำยังไงละทีนี้ รู้สึกเหมือนอับจนหนทาง

เพราะหากไม่สามารถหาโรงพิมพ์มาพิมพ์งานได้ ทุกอย่างก็จบจริงๆ มีเรื่อง มีภาพ มีทุกอย่างครบ แต่ไม่มีที่พิมพ์ อาชีพของเธอก็จบกันพอดี

ให้พิมพ์ตามระบบปกติเหมือนที่เคยทำตอนแรก มันก็ไม่ไหว ค่าจัดพิมพ์ก็สูงตามจำนวนพิมพ์นั่นแหละ แถมหนังสือยังเหลือคืนกลับมาจากสายส่งเยอะจนเธอแทบไม่มีที่จะเก็บ นอกจากเอาแจกฟรีให้ลูกค้ารายใหม่ๆ ที่สั่งซื้อหนังสือมา

ทำยังไงดีละทีนี่ นึกอยากโทรหาเบญญา แต่ก็คิดว่า รอให้ฝ่ายนั้นกลับมาบ้านก่อนจะดีกว่า ค่อยปรึกษา หาทางออกกันอีกที

เหมือนมาสออกจะร้อนใจ เพราะกำหนดการส่งหนังสือให้ลูกค้าก็ใกล้เข้ามาทุกที แล้วถ้าหากเธอเริ่มหาโรงพิมพ์ใหม่ ดีลงานกันใหม่ มันก็คงใช้เวลาอีกไม่น้อย

แย่จริงๆ ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะเจอปัญหานี้

เหมือนมาสกลับมานั่งลงอย่างหมดแรงที่หน้าคอมพ์ เตรียมเสิร์ชหาโรงพิมพ์ใหม่

แล้วสายตาก็พลันเหลือบไปเห็นนามบัตรของนิมมาน ที่ยังวางนิ่งสนิทอยู่ที่โต๊ะหน้าจอคอมพ์ฯ ของเธอ

แล้วก็ยิ้มออกมา

 

Share

Pages: 1 2

ใส่ความเห็น

อีเมล์ของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

*

คุณอาจจะใช้ป้ายกำกับและคุณสมบัติHTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>