นวนิยายหญิงรักหญิง : เราเคยพบกันในความรัก 4

@มน. มีนา

 
ดาริกาเรียกแท็กซี่กลับไปสถานีขนส่งเมื่อใกล้เย็น รถทัวร์มีตอนประมาณ 6 โมง และนั่นก็จะทำให้หล่อนถึงบ้าน ก่อนเที่ยงคืน ไม่ดึกเกินไปนัก แม้ว่าคนที่นั่นจะเข้านอนกันตั้งแต่ 3 ทุ่มก็ตาม

เหมือนมาสนึกชีวิตที่นั่นออก มันอาจจะง่าย หรือโรแมนติกดี สำหรับคนจากในเมืองที่เดินทางมาพักผ่อนไม่กี่วันแล้วก็จากไป แต่สำหรับคนที่ไม่คุ้นเคยชีวิตเช่นนั้น เคยอยู่แต่ในเมืองเจริญ ที่มีความสะดวกสบาย หรือร้านรวงไว้บริการ แล้วต้องไปใช้ชีวิตที่นั่น มันไม่โรแมนติกเลยสักนิดเดียว

แม้จะเคยใช้ชีวิตช่วงหนึ่งที่นั่น แต่ดาริกาก็จากมันไปนับสิบปีไม่ต่างจากเธอสักเท่าไร มันจึงไม่ใช่ความดัดจริตที่หล่อนอยู่กับมันไม่ได้ อย่างที่ญาติบางคนนินทาว่าหล่อน

เพราะเธอเอง ก็ไม่แน่ใจเลยว่าจะอยู่ที่นั่นได้หรือเปล่า สังคมต่างจังหวัดมีด้านที่น่ารัก ขณะเดียวกันมันก็มีด้านที่น่ารังเกียจแอบแฝงอยู่ด้วยเหมือนกัน

ไม่ง่ายเลยสำหรับดาริกา ช่างน่าเห็นใจหล่อนนัก

เหมือนมาสเล่าให้เบญญาฟัง เมื่อหล่อนกลับถึงบ้านเมื่อเย็นมากแล้ว

“เค้าสวยมากๆ เลยนะคะเบญ สวยแบบที่เค้าชอบอ่ะ” เหมือนมาสยังตื่นเต้นกับความสวยของดาริกาไม่หาย ขณะเบญญานิ่วหน้า ขมวดคิ้ว

“ยังไงละเนี่ย ตัวเล็ก”

“อุ้ยไม่ใช่อย่างนั้น มาสไม่ได้คิดอะไรกับดาวเค้า แต่ชมประสาผู้หญิงชมผู้หญิงสวยน่ะค่ะ” เหมือนมาสรีบบอก แม้ท่าทางหวงๆ ของเบญญาจะแสร้งทำล้อเล่นก็เถอะ

นี่อาจจะเป็นข้อแตกต่างอีกอย่างของการเป็นผู้หญิงที่รักผู้หญิง กับผู้หญิงที่รักผู้ชาย มันคงง่ายและไม่ต้องมีคำอธิบายใดตามมา หากผู้หญิงที่รักเพศตรงข้ามจะแสดงความชื่นชม หรือปลื้มผู้หญิงสักคน แต่มันไม่ง่ายเท่าไรเลย หากเป็นหญิงรักหญิง

Share

Pages: 1 2

ใส่ความเห็น

อีเมล์ของคุณจะไม่แสดงให้คนอื่นเห็น ช่องที่ต้องการถูกทำเครื่องหมาย *

*

คุณอาจจะใช้ป้ายกำกับและคุณสมบัติHTML: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>